Mijn verhaal over religie en dat wat ons verbindt

Afgelopen zomer was ik in Taizé* en heb ik door verschillende ontmoetingen en gesprekken meer geleerd over hoe ik me verhoud tot de christelijke kerk en het geloof. In de jaren ervoor was ik steeds minder in de kerk te vinden. Het prevelen van dezelfde gebeden op dezelfde monotone manier, de vele gelovigen die uitspraken doen die mensen verdelen in de goede en de slechte, in ‘wij’ en ‘zij’ en de voor mij beperkte visie op het leven en alles wat daar bij hoort klopten voor mij niet meer. Hier vond ik niet meer mijn ‘thuis’. Maar hoe sta ik dan nu in het leven? In dit blog vertel ik je hier meer over.

Gezamenlijk eten

Het begon bij de uitleg van één van de broeders over het wel of niet ter communie gaan in de gebeden van Taizé. De katholieke kerk had er moeite mee hoe Taizé dit invulde en verzocht om duidelijk te maken dat iedereen die ter communie wilde gaan zich op een bepaalde manier verbonden moest voelen met het geloof (de precieze uitleg weet ik niet meer). En ik merkte dat dit voor mij niet het geval was. Ik kon hier niet in meegaan en het voelde niet goed ter communie te gaan, terwijl dit tegen de katholieke kerk haar ideeën ingaat.

Maar niet ter communie gaan was voor mij ook geen optie. Hoewel het niet meer mijn ‘thuis’ is, is het nog wel steeds mijn ‘thuis thuis’. Zoals je je thuis kunt voelen in het huis van je ouders; je woont er niet meer, maar staat er ook niet helemaal los van. Daarnaast voel ik me (in Taizé) wel verbonden met iedereen. En ter communie gaan betekende voor mij die verbinding ervaren. Geen communie is geen verbinding ervaren en dat was geen optie voor mij.

In plaats van ter communie te gaan, kon ik kiezen voor het ‘blessed bread’. Op een paar plekken in de kerk van Taizé delen ze dit gezegende brood uit. De specifieke (theologische) uitleg hiervan weet ik niet, maar ik zie het als een soort hostie zonder alle (specifieke) geloofsovertuigingen. Maar hiervoor kiezen voelde nog niet goed.

In één van de gesprekken met een jonge student theologie hadden we het over de keuze voor de hostie of het gaan voor het ‘blessed bread’ of blijven zitten. Deze jongere legde uit dat bij de lunch en avondeten in Taizé je kan kiezen voor vegetarisch eten of eten met vlees. En dat hoewel je eten dan misschien wel verschillend is, je wel gezamenlijk aan die maaltijd deelneemt. Je bent alsnog één. Iedereen doet op zijn eigen manier mee en dat meedoen is dat wat telt. Het doel is wat ons verbindt en niet de manier waarop. En die gedachte maakte de keuze voor het ‘blessed bread’ een die voor mij klopte. Zo kon ik me alsnog verbonden voelen.

Andere manier, dezelfde verlangens  

De gedachte dat de manier niet uitmaakt maar het gezamenlijke doel telt, verbind ik aan het idee dat iedereen bepaalde basisbehoeften nastreeft, zoals liefde, zekerheid, groei, betekenis e.d. En dat hoewel we het niet altijd eens zijn met hoe iemand zijn basisbehoefte nastreeft, we toch de ander kunnen waarderen en accepteren als we kijken naar dat wat iemand drijft.

Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld iemand die zich autoritair opstelt en wil bepalen hoe de dingen moeten gaan. Ik kan me persoonlijk hier blauw aan ergeren, maar ik kan ook proberen te zien welke behoefte hier achter kan zitten. Is het misschien zo dat deze persoon zich vaak niet gehoord of gezien voelt en dan op deze manier toch nog hoopt gehoord en gezien te worden? De manier waarop vind ik dan misschien niet leuk, maar de behoefte om gezien te worden snap ik wel.

Het is niet zo dat je ieder gedrag kunt begrijpen en met deze uitleg goed kunt praten, maar dit is voor mij wel een manier om niet te denken in termen van de goede en de slechte manier om in het leven te staan, maar ervoor te kiezen om me te blijven verbinden met anderen. De manier is anders, maar we willen uiteindelijk allemaal (ongeveer) hetzelfde.  

Leven vanuit liefde   

Ik zie dat er in ieder geloof of manier waarop mensen in het leven staan een aantal overeenkomsten zijn, zoals het geval is bij basisbehoeften. Of je nu de tien geboden, de vruchten van de heilige geest, het edele achtvoudige pad of de vijf zuilen als leidraad neemt, iedereen streeft naar een goed leven vanuit het hart, vanuit liefde. De manier is anders, het doel hetzelfde. Deze gedachte komt wat mij betreft in de onderstaande uitspraak naar voren:

I belong to no religion. My religion is love. Every heart is my temple.

Rumi

Ik weet niet of er wel of geen God is en ik hoef me niet te verbinden aan één geloof of levensvisie. Wel klopt deze uitspraak van Rumi voor mij. Ik heb niet te behoefte om te zoeken wat ik wel of niet geloof. Het niet-weten is oké. Zolang ik leef vanuit liefde, klopt het voor mij. Zo kan ik – zonder te oordelen en met open armen – mij verbinden met anderen.

*Taizé is de naam van een Frans dorpje in de Bourgogne, waar een oecumenisch broedergemeenschap leeft. In deze gemeenschap heerst een open sfeer waarin verschillende christelijke stromingen naast elkaar leven. In Taizé komen – met name in de zomer – duizenden jongeren van over heel de wereld samen. Door de open en warme sfeer van Taizé, maak je gemakkelijk een diepgaand contact met anderen waardoor je kunt filosoferen over de dingen in het leven, maar ook tot laat kunt dansen en zingen. Je hoeft niet gelovig te zijn om je thuis te voelen in Taizé. Je komt alsnog gemakkelijk in contact met iedereen. De gebeden die bestaan uit korte liederen die steeds worden herhaald (soort mantra’s) kan je gemakkelijk zingen zonder je te hoeven verbinden met de christelijke inhoud. De sfeer en fijne melodieën zijn voor iets om steeds naar terug te verlangen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s